วัยรุ่นกับความตาย: บทเรียนการปล่อยวางในวันที่เวลาหยุดหมุน [Book Review]

วัยรุ่น คือวัยที่ชีวิตเต็มไปด้วยความสดใส ความหวังถึงอนาคตที่สวยงาม ผู้คนที่อยากพบ สถานที่ที่อยากไป สิ่งใหม่ ๆ ที่รอให้เราไปค้นหา

แต่ถ้าวันหนึ่ง วันเวลาของเราต้องหยุดตอนอายุจะครบ 16 ปี และต้องย้อนกลับไปเป็นทารกอีกครั้งเพื่อรอการเกิดใหม่ล่ะ เป็นคุณจะเศร้าไหม

Elsewhere ป็นผลงานเรื่องแรกของ Gabrielle Zevin ผู้แต่งเรื่อง Tomorrow, and Tomorrow, and Tomorrow ตีพิมพ์ในปี 2005 ด้วยคำวิจารณ์ทางบวก เนื่องจากพล็อตเรื่องที่แปลก สะท้อนมุมมองของวัยรุ่นในวันที่วันเวลาแห่งความหวังเหมือนจะดับสูญไป

ว่าด้วยเรื่องของ Liz เด็กสาวที่กำลังจะฉลองวันเกิด 16 ปีในอีกหนึ่งอาทิตย์ แต่มาถูกรถแท็กซี่ชนแล้วหนี ขณะขี่จักรยานไปเจอเพื่อนที่ห้างใกล้บ้าน โดยไม่ใส่หมวกกันน็อค

ลิซ (Liz) รู้สึกตัวบนเรือครูซลำหนึ่ง มีเพื่อนร่วมห้องพักเป็นเด็กสาวอีกคนชื่อธันดี้ (Thandi) มาจากนิวยอร์ค บนเรือมีอาหาร มีทุกอย่างให้ทำ แต่ที่แปลกคือทุกคนบนเรือคือคนแก่ (แก่ในมุมของเด็กคืออายุเท่ากับหรือมากกว่าพ่อแม่ของพวกเขา) และกัปตันเรือที่ดูเหมือนเด็ก 7 ขวบ

ลิซมารู้ตัวว่าเสียชีวิตแล้วในวันที่เรือจะเข้าจอดที่ Elsewhere (อนุมานว่าน่าจะเป็นเกาะใหญ่ๆแบบออสเตรเลีย) ที่อยู่ของคนที่ตายแล้วรอการไปเกิดใหม่ อายุของผู้อยู่อาศัยที่นี่จะย้อนเวลา เช่นลิซจะไม่มีวันที่จะอายุถึง 16 จะไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัย จะไม่ได้ไปสอบเอาใบขับขี่ จะไม่ได้ไปเที่ยว ไม่ต้องสงสัยว่าเธอจะหัวเสียแค่ไหน แม้ว่าจะมียายที่ตอนนี้อายุ 34 มารับไปอยู่ด้วย (ยายเสียชีวิตตอนเธอเกิด แม่ตั้งชื่อเธอตามยาย) เธอก็ไม่รู้สึกดี

เมื่อรู้ว่าเธอสามารถส่องกล้องดูคนใกล้ชิดบนโลกเก่าได้ เธอใช้เวลาทั้งหมดในเดือนแรกบนเตียงนอนและที่หอสังเกตุการณ์ ในชุดนอนที่ใส่มาตั้งแต่อยู่บนเรือ ไม่ยอมเลือกว่าอยากทำอะไรเพราะคิดว่าอยู่โลกเก่าก็ยังเรียนหนังสืออยู่ จนยายตัดสินใจหักดิบไม่ให้เงินไปส่องกล้อง และพาเธอไปเที่ยว เธอเห็นเด็กขับรถ เห็นตึกแบบแถวชานเมือง เห็นชายหาด เธอเห็นความสวยงามของ Elsewhere แต่พอรู้ว่ามีทางติดต่อกับคนบนโลก โดยผ่านบ่อที่อยู่ก้นทะเล เธอก็ขอเงินยายไปซื้ออุปกรณ์ดำน้ำ และหนีไป

การติดต่อกับคนในโลกใหม่ มีน้ำเป็นตัวนำ เมื่อเธอพูดออกไป ก๊อกน้ำบ้านคนนั้นจะเปิดเองและนำพาเสียงเธอไป (ผีหลอกในหนัง) เธอถูกจับโดยตำรวจน้ำชื่อโอเวน (Owen) เด็กหนุ่มอายุ 17 ที่อยู่ Elsewhere มา 10 ปีแล้ว โอเวนแปลกใจในตัวลิซเมื่อรู้ว่าเธอติดต่อกลับโลกเพียงแค่อยากจะบอกพ่อว่าเธอเก็บของขวัญวันเกิดที่ซื้อให้พ่อไว้ที่ไหน เขาเลยติดต่อน้องชายลิซไป จนต่อมาคนที่บ้านไม่ไปไหน เฝ้าคอยแต่ให้ลิซติดต่อกลับอีกครั้ง ลิซเห็นพวกเขาเป็นแบบนี้เลยเลิกความคิดจะติดต่อไปอีก และเลิกไปส่องกล้อง เธอตัดสินใจใช้ชีวิตใหม่ เลือกที่จะทำงานกับสัตว์เลี้ยงเพราะคิดถึงสุนัขที่เคยเลี้ยง โชคดีเธอพูดภาษาสุนัขได้โดยไม่ต้องไปเรียน

เธอคบหากับโอเวน จนเอมิลี่ (Emily) ภรรยาโอเวนเสียชีวิต เอมิลี่อยู่กับโอเวนแต่ไม่รู้สึกเหมือนเดิม เลยขอแยกทาง

จนครบปี เธอมีสิทธิเลือกที่จะอยู่ต่อหรือจะไปเกิดใหม่ เธอเลือกจะกลับไป เพราะชีวิตแบบย้อนกลับดูไม่น่าสนใจ แต่ตัดสินใจในวินาทีสุดท้ายที่จะอยู่ต่อ ต้องพยายามกัดและดึงผ้าคลุมมัมมี่ออกจากตัว ในระหว่างที่ถูกลอยน้ำพร้อมทารกทั้งหลายออกไปจาก Elsewhere

ในวินาทีนั้น ลิซคิดได้ว่าการไปเกิดใหม่
เป็นลูกของใครก็ไม่รู้ เท่ากับความเป็นตัวตนของเธอจะหายไป และเท่าที่ผ่านมา 15 ปีบนโลกก็ยาวนานพอ ถึงจะไม่ได้ใช้ชีวิตไปข้างหน้าใน Elsewhere ชีวิตย้อนกลับที่นี่ก็ยังเป็นสิ่งใหม่สำหรับเธอ ยังเป็นชีวิตของเธอ

ลิซเรียนรู้ที่จะปล่อยวางและให้อภัยแม้กับคนขับแท็กซี่ที่ชนเธอ ที่ Elsewhere เขามาพบเธอเพื่อขอโทษ และบอกว่าที่ชนแล้วหนีเพราะตอนนั้นลูกป่วยและเขาไม่มีเงิน

Elsewhere เปิดมุมมองใหม่ให้กับเรา ว่าหากเราใช้ชีวิตแบบมีความสุข จะตายตอนเด็ก วัยรุ่น หรือตอนชรา เราก็มีความสุขได้ คุณล่ะ คิดอย่างนั้นไหม

Book Review อื่น ๆ

52 เฮิรตซ์…คลื่นเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน [Book Review]

The President Is Missing – ยุคมืดบนโลกแห่งการเชื่อมต่อ [Book Review]

Raven Black – มืดดำราวกับสีขนของอีกา [Book Review]